Kendimle çelişmekten bıkmayan beynim; her gün farklı bir
düşüncenin peşine takılıyor. Denizden balık tutmak gibi hep birbirine benziyor
ama aslında hepsi kendi benliğini temsil ediyor. Cevapsız sorunlar sormaktan
bıkmadım .En çokta kendi sonumu sorguladım. Bunca yıl öğrendiklerim, düşündüklerim,
sevdiklerim, nefret ettiklerim, bilmediklerim ve hatta öğreneceklerimin hiçbir
amacı yok aslında! Ölüm denen şey kapıya vurduğunda insan hepsini de yanında
götürüyor olmalı .Bilmiyorum daha önce hiç ölmedim ama ölenleri duydum; hatta
bazen gördüm. Gördüğüm şey bedenlerinin yanında her şeylerini de götürüyor olmalarıydı.
Kimse içindeki sevgiyi,aşkı ya da her neyse o duyguları kimseye emanet olarak
bırakamıyordu. O zaman bir insana sevgi ya da nefret duymamalı mıyım? Aslında
asıl soru işime yaramayacak bu hisleri neden kendimde olmasını istiyorum. Madem
hiçbir işe yaramıyor o zaman neden bunlara dayanarak hareket ediyorum. Sevmediğim
bir insana neden sadece işe yaramaz bir sevimsizlik duygusundan dolayı ona
farklı bakıyorum ya da neden sevdiğim
insanı dinlerken konuşurken onu daha fazla önemsiyorum .Anladığım kadarıyla bu
duygular aslında bana zarar bile veriyor. Baktığında kimseye adil davranmıyorum
sebebi ise öldüğümde yanımda götüreceğim kimsenin işine yaramayacak hatta
başına dertler açacak birkaç saçma duygu. Elinde olmadan yapıyor olmalı insan
bunları. Ama şunu söylemeden edemem .Bir kızı çok sevmiştim çok hatırlamıyorum
nasıl bir duyguydu uzun zaman oldu. Bazen
duygular o kadar ölümcül ki bedenden önce öldüklerine kanaat getirdim bu
sayede. Ama çok sevdiğim kadar nefret ettiklerimde oldu .Hala da oluyor. Karşıma
birinin çıkıp aynı duyguları olmasa da benzerlerini yaşama isteğim hala içimde.
Dedim ya ben kendimle çelişirim. ‘’İnkarlarımın en büyük savunucusuyum.’’ Aslında
bende ki tüm soruların tüm çelişmelerin bir açıklaması var ve hiç biri
birbiriyle çelişmiyor. Onu da anlatırım sonra… 21 Haziran 2012 Perşembe
Çelişki
Kendimle çelişmekten bıkmayan beynim; her gün farklı bir
düşüncenin peşine takılıyor. Denizden balık tutmak gibi hep birbirine benziyor
ama aslında hepsi kendi benliğini temsil ediyor. Cevapsız sorunlar sormaktan
bıkmadım .En çokta kendi sonumu sorguladım. Bunca yıl öğrendiklerim, düşündüklerim,
sevdiklerim, nefret ettiklerim, bilmediklerim ve hatta öğreneceklerimin hiçbir
amacı yok aslında! Ölüm denen şey kapıya vurduğunda insan hepsini de yanında
götürüyor olmalı .Bilmiyorum daha önce hiç ölmedim ama ölenleri duydum; hatta
bazen gördüm. Gördüğüm şey bedenlerinin yanında her şeylerini de götürüyor olmalarıydı.
Kimse içindeki sevgiyi,aşkı ya da her neyse o duyguları kimseye emanet olarak
bırakamıyordu. O zaman bir insana sevgi ya da nefret duymamalı mıyım? Aslında
asıl soru işime yaramayacak bu hisleri neden kendimde olmasını istiyorum. Madem
hiçbir işe yaramıyor o zaman neden bunlara dayanarak hareket ediyorum. Sevmediğim
bir insana neden sadece işe yaramaz bir sevimsizlik duygusundan dolayı ona
farklı bakıyorum ya da neden sevdiğim
insanı dinlerken konuşurken onu daha fazla önemsiyorum .Anladığım kadarıyla bu
duygular aslında bana zarar bile veriyor. Baktığında kimseye adil davranmıyorum
sebebi ise öldüğümde yanımda götüreceğim kimsenin işine yaramayacak hatta
başına dertler açacak birkaç saçma duygu. Elinde olmadan yapıyor olmalı insan
bunları. Ama şunu söylemeden edemem .Bir kızı çok sevmiştim çok hatırlamıyorum
nasıl bir duyguydu uzun zaman oldu. Bazen
duygular o kadar ölümcül ki bedenden önce öldüklerine kanaat getirdim bu
sayede. Ama çok sevdiğim kadar nefret ettiklerimde oldu .Hala da oluyor. Karşıma
birinin çıkıp aynı duyguları olmasa da benzerlerini yaşama isteğim hala içimde.
Dedim ya ben kendimle çelişirim. ‘’İnkarlarımın en büyük savunucusuyum.’’ Aslında
bende ki tüm soruların tüm çelişmelerin bir açıklaması var ve hiç biri
birbiriyle çelişmiyor. Onu da anlatırım sonra…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)