21 Haziran 2012 Perşembe

Çelişki


Kendimle çelişmekten bıkmayan beynim; her gün farklı bir düşüncenin peşine takılıyor. Denizden balık tutmak gibi hep birbirine benziyor ama aslında hepsi kendi benliğini temsil ediyor. Cevapsız sorunlar sormaktan bıkmadım .En çokta kendi sonumu sorguladım. Bunca yıl öğrendiklerim, düşündüklerim, sevdiklerim, nefret ettiklerim, bilmediklerim ve hatta öğreneceklerimin hiçbir amacı yok aslında! Ölüm denen şey kapıya vurduğunda insan hepsini de yanında götürüyor olmalı .Bilmiyorum daha önce hiç ölmedim ama ölenleri duydum; hatta bazen gördüm. Gördüğüm şey bedenlerinin yanında her şeylerini de götürüyor olmalarıydı. Kimse içindeki sevgiyi,aşkı ya da her neyse o duyguları kimseye emanet olarak bırakamıyordu. O zaman bir insana sevgi ya da nefret duymamalı mıyım? Aslında asıl soru işime yaramayacak bu hisleri neden kendimde olmasını istiyorum. Madem hiçbir işe yaramıyor o zaman neden bunlara dayanarak hareket ediyorum. Sevmediğim bir insana neden sadece işe yaramaz bir sevimsizlik duygusundan dolayı ona farklı bakıyorum  ya da neden sevdiğim insanı dinlerken konuşurken onu daha fazla önemsiyorum .Anladığım kadarıyla bu duygular aslında bana zarar bile veriyor. Baktığında kimseye adil davranmıyorum sebebi ise öldüğümde yanımda götüreceğim kimsenin işine yaramayacak hatta başına dertler açacak birkaç saçma duygu. Elinde olmadan yapıyor olmalı insan bunları. Ama şunu söylemeden edemem .Bir kızı çok sevmiştim çok hatırlamıyorum nasıl bir duyguydu  uzun zaman oldu. Bazen duygular o kadar ölümcül ki bedenden önce öldüklerine kanaat getirdim bu sayede. Ama çok sevdiğim kadar nefret ettiklerimde oldu .Hala da oluyor. Karşıma birinin çıkıp aynı duyguları olmasa da benzerlerini yaşama isteğim hala içimde. Dedim ya ben kendimle çelişirim. ‘’İnkarlarımın en büyük savunucusuyum.’’ Aslında bende ki tüm soruların tüm çelişmelerin bir açıklaması var ve hiç biri birbiriyle çelişmiyor. Onu da anlatırım sonra…