BUGÜN KAVGA ETTİM
KENDİMLE
Evet bugün kavga ettim kendimle, bakma bana öyle haklıydım
kendimce
Çok sinirlenip gecenin en karasında kimsenin olmadığı bir
sokakta, gece lambasının altında, başkalarından bahseden fakat bana beni
anlatıyormuş havası veren bir kitap okumak istedim.
Yalnızlıktan kaçıyor olsaydım bir kitap almazdım yanıma, karakterlerin
her birini dostum olarak adlandırmazdım.
Dedim ya bugün kavga ettim kendimle en çok adaletsizlikten
bahsettim haklıydım üstelik
Bana hak veriyormuş imasıyla bakma! Hiç inandırıcı değilsin
ama anlamıyorsun bu sefer diyorum bak bu sefer ben haklıydım kendimle ettiğim
kavgada!
Sarmaşık bir duygunun peşinden gitmemeyi yeğlediğimde bile
tartıştım kendimle
Bana inandırıcıymış gibi gelen tüm cümleler terk etti, her
bir saniye adım adım ve yine BEN kaldım
KENDİM’le
Sonra yine kavga ettik bir ’’ Yalnızlık’’ üzerine
Sonra dedim ki kendi kendime:’’ Gitmelere koşarak bu denli gelmekte
niye?’’
Sustuk ikimizde, baktık birbirimize uzunca bir süre; ama bu
sefer kavga etmedik.
Söylenecek o kadar kelime olmasına rağmen bir cümle kurmayı
beceremedik.
Dedim ya BUGÜN KAVGA ETTİM KENDİMLE o zaman söyleyemedim! ama gerçekte BİZ HAKLIYDIK
bu sefer…
