Çok zaman harcadık.Cebimizdeki kısacık anlar bir parça
mutluluk bile almaya yetmedi.Çaldılar tüm varlığımızı! Kimsecikler umursamadı.Koca
kalabalıklar içinde bir mum kadar ışık saçamadık çevremize.Kimseye hoşgeldin
demedik ama hep ‘’hoşçakal’’ı kullandık.Oysaki gitmemesi gerekenlere sadece
‘’kal’’ dememiz gerekirken.Kimseyi öpemedik arınmış bir cinsiyet
duygusundan.Sahteydi her sevişme, yalandı başkasını düşünerek kurulan her bir
cümle.Kimseyi beklemedik ama hep durduk hiç gelmesini istemediklerimiz için.Kimseyi sevmedik ama
çok sevenlere özendik.Herkesi yanımızda olsun istedik ama hep yalnızlıkları
sevdik.Uyumayı rüyalara kavuşmak için sevdik ama hep uyumamayı yeğledik.Hep
konuşmayı istedik ama hep susup dinledik.Tıpkı yaşlı,beyaz sakallı ‘’hayat’’ dedenin
anlattıklarını dinler gibi.
Ama bildiğim bir şey var o da:Her neyi istiyorsa hep
tersi için çaba harcadı insanoğlu.Sonra şikayetlerini,suçunu başkalarına atarak
kendi cezasının hakimi olur ve cezalandırır masum sanıkları…



