26 Nisan 2012 Perşembe

Sır Adası

                                          SIR ADASI

Bir umut sandalına bindiğim bugünlerde hayallerimin ardı arkası kesilmiyor.Sandalım küçük ama hayal deryasında  o kadar çok yol almalıyım ki O sadece bize bahşedilmiş,içinde hiç bir kötülüğü ve hastalığı barındırmayan doğal evimize yani 'sır' adasında ulaşabilelim…

Bu Ada’da;
Egolarımızın efendiliğine,birbirimize duyduğumuz sevgi isyan etsin …
Sadece yapılanların iyiliğe adanmış olduğunu görsün gösteriş merakımız ve ardından utansın…
Yanımızda olmasın, menfaat tohumlarını eken sahte dostlar…
Bizim olmasın öyle ne yatımız ne de katımız,kendi ellerimizle ağaç dallarından yaptığımız yatağımızda,saf duygularla sarılalım birbirimize…
Kimsenin olmayalım birbirimizden başka…
Giyinmeyelim o üstümüze bize hiç yakışmayan sözüm ona modadan dolayı başkalarının bize yakıştırdıklarını…
Rüzgara,denize,gökyüzüne aşkımızı anlatırken bari bu sefer samimi olalım…
Sonra sonsuza el sallayalım kahkahalarla…

21 Nisan 2012 Cumartesi

Kendimden Geriye


Kendimden Geriye
Sonsuz hayallerin ardı arkası kesilmeyen bir sınıfta,sıranın en önünde oturmuş;hayat denilen eli maşalı öğretmenin bana sorduğu soruların cevabını bulmaya çalışıyorum.Herkesin kopya çekerek verdiği cevaplara ben kendimden bir şeyler yazıyorum.İhtiyacım yok;fakat başkalarının yaşadığı hayatların benim üzerimde güzel durmasını istemiyorum.Çünkü biliyorum;başkalarının hayatını kendi üzerime giydiğimde yakışmaz bana.Bir umut dileyip belki üzülmenin zirvesine çıkacağım ama bu en azından bana ait olan bir üzüntü olacak.Bunca dert tasa sadece bana ait olan bir üzüntüye ulaşmak için dahi olsa,ben bir başkası değil hep kendim olacağım.Selamlar üzüntülerin en asili;herkes yalancı mutluluklara kucak açarken ben sana geldim tüm emeğim ve bedenimle…hadi gel…

5 Nisan 2012 Perşembe

Yokluğumun Peşindeyim...


Yokluğumun peşindeyim...
Saldım tüm hayallerimi neyim var neyim yok her şeyi sildim en baştan.Ne gerek bana ne gerek sana sadece 'yok'luktan başka…
Bırak hiç bir şeyimiz olmasın birbirimize olan yokluğumuzdan başka.
Fakat anlamadı insanlar, anlayamadılar.Varlığına çok değer verdiler de yokluğuna değer bile biçmediler. Hatta görmezden  de geldiler.
Sizlerin olsun ‘var’lık ben yokluğumuzun peşindeyim.Adı konmamış umutların, hayallerin diğer adıdır senin yokluğun.
Bilmeyen nasıl anlasın değerini.
''Varlık içinde yok olmak değil amacım ama yokluk içinde var edebilirim herşeyi.''

1 Nisan 2012 Pazar

Hangi Yolun Yolcusuyduk

Günler geçerken hayatımızda attığımız her adım hangi yöneydi?Bizler hayatımızda karar basamaklarını çıkarken mi yoksa o basamaklardan hayal kırıklığıyla inerken mi keşke demeye başlıyoruz?
Elimize bir kamera birde mikrafon alıp sokağa çıksak sonra onlara bu röportajın bir ulusal kanalda yayınlanacağını söylesek ve uzatsak mikrofunumuzu; ''Bugün nerde olmak isterdiniz.''diye... Hevesli bir şekilde mahallede kahvehaneye yol alan amca hemen uzansa mikrafona ve konuşmaya başlasa yanında bulunan genç yaşlı insanların arasından ''Ben aklımı kullansaydım okur adam olur,çok para kazanır çocuğumu en iyi okullara gönderir her istediğini yapardım.'' der ve hemen mikrafon, orda büyüğünü dinleyen çocuğa uzatılır: ''Ben futbolcu olmak isterdim çünkü çok para kazanıyorlar.''der bir başkası: ''Ben şarkıcı olmak isterdim'' der .Peki bu mahallede hiç kimse şuan yapmış olduğu mesleği yapmak istemez mi? diye kendimize sorar.Sonra mikrafonlarımızı mahallenin sıcak ekmeğini yapan ramazanda ek olarak mis kokulu ramazan pidesinide programına ekleyen ekmekçi dayımız ne der diye düşünür ve uzatırız mikrafonu:''Ben şimdi büyük bir iş adamı olup daha fazla para kazanmak isterdim.''der.
Aldığımız cevaplardan tatmin olmayıp acaba başkaları hayalerinde yok mudur diyip tekrar uzatsak mikrafonlarımızı ''Peki diğer insanlar için ne düşünüyosunuz bu hayallerde?'' deyince hemen uzanır mikrafona bir amca: ''Ben çevremdeki insanlara para verir onlarında mutlu olmasını sağlardım.'' der ve sonra çocuklara uzatsak mikrafonu:''Ben futbolcu olsaydım; çevremdekileri paraya boğardım abi.'' der aynı düşüncededir şarkıcılığa şimdiden göz kırpmış bizim çocuk sonra sorsak mahalledeki fırıncı amcamıza ''Ben zaten büyük bir işadamı olunca yardım ederdim o kadar para olunca insan yardım eder tabiki'' diyip şişirdiği gögüsüyle bi bakar çevresindekilere.
Sonra düşünür dururuz peki ama neden para eşittir mutluluk olmuştur?
Bu bizim daha küreselleşmeyen mahallede neden insanlar paraya yer  ayırırken, hayatta; sevgiye,iyiliğe,aşka,hoşgörüye daha az yer ayırmıştır?
Neden bizim kahvehane yolcusu amcamız parayla mutlu olmak yerine çocuğunun elinden tutup onunla paranın onlara veremeyeceği şeyler yapmaz?
Neden bizim ufaklıklar kendine bir bilimadamını ya da gerçek bir sanatçıyı örnek almaz?
Neden bizim mahalledeki fırıncı her sabah yaptığı ekmeklere biraz daha susam biraz daha sevgiyle ekmeğini yoğurarak çevresindekileri mutlu etme arzusuna ulaşmaz?
Peki insanoğlu neden hala bulunduğu durumda yapabileceklerini gizleme isteği duyar? Yoksa çok çabuk mu unuttuk geçmişimizi FATİH'in karadan gemiler yürüttüğünü çabuk mu unuttuk okadar yokluk içindeki osmanlıdan bir Türkiye Cumhuriyeti ortaya koyduğumuzu ve nicelerini...
Peki neydi bizim attığımız her adımın yönünü belirleyen ve neydi yine hayatımızdaki karar basamaklarını bazen çıkarken bazende inerken KEŞKE dedirten...???

Yolculuk Var

O gün radyoda Cem Karaca'nın Ömrüm şarkısı çalıyordu.Çocuk,evden çıkmadan önce,çantasına alması gereken her şeyi almaya çalışır.Çantasına alabildiğince sevgi,aşk,umut,mutluluk alır ve bunların değerini iyi anlatsın diye de çantanın boş kalan yerine biraz kıskançlık koyar .
Yolculuk vakti gelmiştir artık.Civar köyleri geçince,bu yerler tanıdık değildir artık acıkmıştır,  bahçeli bir evin önünden geçerken,bahçedeki yaşlı amca:‘'Nereye gidiyorsun yolcu der,çocuk cevap verir: ''Hayatın amacını bulmaya...’'der. Yaşlı amca onu evine davet eder ve saatlerce sohbet ederler. Yemekten sonra çocuğa nasihatlar vermiştir; fakat çocuk,yaşlı amcanın onu yolcu ederken söylediği:’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...'’sözünden birşey anlamamış ama yolculuğuna kaldığı yerden devam eder.
Sonra bir köye varır, insanların önceden birbirine sevgiyle baktığı, iyiliğin ve hoşgörünün hakim olduğu bir köymüş burası.Sonra bastonuyla oturan dedenin yanında alır soluğu bizim çocuk, dede hemen köyde olanları anlatmaya başlar,çünkü olanlar dedenin içinde dert oluşmuştur.Bizim çocuk şaşırır ve neden böyle olduğunu merak eder dede anlatır hemen  olanları; 20 yıl önce gelen, bir şehirlinin yaptıklarıyla bu hale gelmiş köy,şehirli adetlerini benimsetmiş köylülere,onlarda ona şehirli olduğu için inanmış.Sonra olanlar olmuş.Çocuk çantasından '‘sevgi'’ bırakmış dede’ye.O kadar kötülük arasında unutmasın diye
.Bizim çocuk çok duramamış tabi orda yola devam etmiş.Aklında hala o yaşlı amcanın son sözü vardır.(’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...'')
Uzun bir yolculuktan sonra, varır bir göl kenarına ama gölde iki adam ölü balıkları toplamakta, merak eder sorar sebebini onlarda: ’'Önceden insanların balık tuttuğu bu gölde artık balıklar intahar ediyor’' der, sebebini sorunca derin bir soluk alıp anlatır; 2 yıl önce farklı bir balık atmışlardır göle, bu balıklar devamlı üreyip göle has olan balıkların yiceklerini yemiş,buranın asıl balıkları da çareyi intaharda bulmuştur.Çocuk çantasında bulunan ‘'umut’'tan vermiştir ona, umudunu yitirmesin diye.
Sonra bizim çocuk yine yollara düşmüş yemyeşil bahçelerden geçtikten sonra, kurak topraklara rastgelmiş, bir çoban görünce hemen yanına gidip sormuş: '‘Ne oldu buralara böyle şu taraf yemyeşilken, burası neden kurak?’' diyince çoban anlatır olanları; buralar yemyeşil bahçeyken bir ağaç  hastalanmış dalları diğer ağaçlara değdiğinden, onlarada bulaştırmış hastalığını sonra bütün alandaki ağaçlar hastalanmış.Bizim çoçuk yine çantasına uzanıp çobana ''mutluluk'' vermiş.
Ama çantası hala ağırmış ve artık karar vermiş geri dönmeye ama aklında hala o yaşlı amcanın dedikleri varmış,(’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...'')
Sonra geri dönerken karar vermiş; ne anlama geldiğinin bu sözlerin.Nihayet varmıştır yaşlı amcanın evine ve hemen  sorar:’ ne demektir bu söylediğin son sözler:’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...''
Yaşlı amca derin bir nefes alarak başlar sözlerine:''O sözdeki tuz senin geçtiğin köydeki şehirlidir.
O sözdeki tuz senin gittiğin gölün içindeki diğerlerini düşünmeyen balıktır.
O sözdeki tuz ağaçların içindeki hastalıklı olan ağaçtır aslında o söz senin çantandaki onca güzel şeye rağmen çantanda bulunan kıskançlıktır.''der
bizim çocuk şaşırmış bir halde, düşünür... Sonra karar verir haklıdır yaşlı amca dede’ye verdiği ''sevgiye'',göl kenarındaki adama verdiği ''umut’'a ve çobana verdiği ''mutluluğa'' rağmen çantası aynı ağırlıktadır.
Yaşlı adamdan helallik alır eve dönmek için yola koyulur. Issız biyerde topraği kazar ve çıkarır çantasındaki kıskançlığı gömebildiği kadar derine gömer kimse çıkartamsın diye.Sonra köyüne geri döner, anlamıştır artık hayatın amacını '‘Bir avuç şekerin içindeki o tuzu bulup atmak olduğunu''…  

Bu Sefer Farklı Olacak

Bu sefer farklı olacak...
Düşüncelerin bir dalga misali dilime vurduğu anda tamda söylenmesi gereken sözlerin söylenmediği ya da söylenemediği bir durumu yaşamak arzusundayım.
Her seferinde diyorum ki ''bu sefer çok farklı olacak'' farklı olmasını istediğim çok aşikar fakat; aynı durum yine tekrar etse sonuç yine aynı olacak...
Biliyorum bazen konuşarak değil susarak anlatmak; belki de beni daha özgür kılıyor.Gerek yok şimdi suçu başka bahanelerin üstüne atmaya, yapabilirim elbet hiç delil yok ellerinde suçlayabilirim ''olmayan bahaneleri'' hatta onların suçlu olduğuna herkesi inandırabilirim;ama bu kendimi kandırmaktan başka birşey olmaz.O yüzden çözümün içinde çözümsüzlüğe ulaşacağımı bilsemde çaba harcamak lazım bu körpe duygulara.
Kimsenin bilmediğini bilmiyorum elbet gerçi kimsenin bilmediğini bilmek neye yarar ki bilmeyenler için bir hiçtir o bilgi o yüzden herkesin bildiğini bilmeye çalıştım.Bazen çok bildiğimi sanıp yanıldım; yanıldığım kadar öğrendim,öğrendiğim kadar öğrettim.Ama dedim ya aklıma gelen düşünceler dil kapısından dışarı çıkmıyor diye...
Bu kısa hayatın en kısa sahnelerinde gerçekleşti bunlar; hiç bitmesini istemediğimo değerli anlar o kadar kısa geldi ki bana...
Bırakın düşüncelerin dilden firar etmesini belki de düşünemedim hissedilenlerden o anı...
O yüzden yine yanılarak diyorum ki ''o anları tekrar yaşasam bu sefer farklı olacak...''