27 Ağustos 2012 Pazartesi

BUGÜN KAVGA ETTİM KENDİMLE


BUGÜN KAVGA ETTİM KENDİMLE


Evet bugün kavga ettim kendimle, bakma bana öyle haklıydım kendimce
Çok sinirlenip gecenin en karasında kimsenin olmadığı bir sokakta, gece lambasının altında, başkalarından bahseden fakat bana beni anlatıyormuş havası veren bir kitap okumak istedim.
Yalnızlıktan kaçıyor olsaydım bir kitap almazdım yanıma, karakterlerin her birini dostum olarak adlandırmazdım.
Dedim ya bugün kavga ettim kendimle en çok adaletsizlikten bahsettim haklıydım üstelik
Bana hak veriyormuş imasıyla bakma! Hiç inandırıcı değilsin ama anlamıyorsun bu sefer diyorum bak bu sefer ben haklıydım kendimle ettiğim kavgada!
Sarmaşık bir duygunun peşinden gitmemeyi yeğlediğimde bile tartıştım kendimle
Bana inandırıcıymış gibi gelen tüm cümleler terk etti, her bir saniye adım adım ve  yine BEN kaldım KENDİM’le
Sonra yine kavga ettik bir ’’ Yalnızlık’’ üzerine  
Sonra dedim ki kendi kendime:’’ Gitmelere koşarak bu denli gelmekte niye?’’
Sustuk ikimizde, baktık birbirimize uzunca bir süre; ama bu sefer kavga etmedik.
Söylenecek o kadar kelime olmasına rağmen bir cümle kurmayı beceremedik.
Dedim ya BUGÜN KAVGA ETTİM KENDİMLE  o zaman söyleyemedim! ama gerçekte BİZ HAKLIYDIK bu sefer… 


21 Haziran 2012 Perşembe

Çelişki


Kendimle çelişmekten bıkmayan beynim; her gün farklı bir düşüncenin peşine takılıyor. Denizden balık tutmak gibi hep birbirine benziyor ama aslında hepsi kendi benliğini temsil ediyor. Cevapsız sorunlar sormaktan bıkmadım .En çokta kendi sonumu sorguladım. Bunca yıl öğrendiklerim, düşündüklerim, sevdiklerim, nefret ettiklerim, bilmediklerim ve hatta öğreneceklerimin hiçbir amacı yok aslında! Ölüm denen şey kapıya vurduğunda insan hepsini de yanında götürüyor olmalı .Bilmiyorum daha önce hiç ölmedim ama ölenleri duydum; hatta bazen gördüm. Gördüğüm şey bedenlerinin yanında her şeylerini de götürüyor olmalarıydı. Kimse içindeki sevgiyi,aşkı ya da her neyse o duyguları kimseye emanet olarak bırakamıyordu. O zaman bir insana sevgi ya da nefret duymamalı mıyım? Aslında asıl soru işime yaramayacak bu hisleri neden kendimde olmasını istiyorum. Madem hiçbir işe yaramıyor o zaman neden bunlara dayanarak hareket ediyorum. Sevmediğim bir insana neden sadece işe yaramaz bir sevimsizlik duygusundan dolayı ona farklı bakıyorum  ya da neden sevdiğim insanı dinlerken konuşurken onu daha fazla önemsiyorum .Anladığım kadarıyla bu duygular aslında bana zarar bile veriyor. Baktığında kimseye adil davranmıyorum sebebi ise öldüğümde yanımda götüreceğim kimsenin işine yaramayacak hatta başına dertler açacak birkaç saçma duygu. Elinde olmadan yapıyor olmalı insan bunları. Ama şunu söylemeden edemem .Bir kızı çok sevmiştim çok hatırlamıyorum nasıl bir duyguydu  uzun zaman oldu. Bazen duygular o kadar ölümcül ki bedenden önce öldüklerine kanaat getirdim bu sayede. Ama çok sevdiğim kadar nefret ettiklerimde oldu .Hala da oluyor. Karşıma birinin çıkıp aynı duyguları olmasa da benzerlerini yaşama isteğim hala içimde. Dedim ya ben kendimle çelişirim. ‘’İnkarlarımın en büyük savunucusuyum.’’ Aslında bende ki tüm soruların tüm çelişmelerin bir açıklaması var ve hiç biri birbiriyle çelişmiyor. Onu da anlatırım sonra…                                         

17 Mayıs 2012 Perşembe

HEP


Çok zaman harcadık.Cebimizdeki kısacık anlar bir parça mutluluk bile almaya yetmedi.Çaldılar tüm varlığımızı! Kimsecikler umursamadı.Koca kalabalıklar içinde bir mum kadar ışık saçamadık çevremize.Kimseye hoşgeldin demedik ama hep ‘’hoşçakal’’ı kullandık.Oysaki gitmemesi gerekenlere sadece ‘’kal’’ dememiz gerekirken.Kimseyi öpemedik arınmış bir cinsiyet duygusundan.Sahteydi her sevişme, yalandı başkasını düşünerek kurulan her bir cümle.Kimseyi beklemedik ama hep durduk hiç gelmesini  istemediklerimiz için.Kimseyi sevmedik ama çok sevenlere özendik.Herkesi yanımızda olsun istedik ama hep yalnızlıkları sevdik.Uyumayı rüyalara kavuşmak için sevdik ama hep uyumamayı yeğledik.Hep konuşmayı istedik ama hep susup dinledik.Tıpkı yaşlı,beyaz sakallı ‘’hayat’’ dedenin anlattıklarını dinler gibi.

Ama bildiğim bir şey var o da:Her neyi istiyorsa hep tersi için çaba harcadı insanoğlu.Sonra şikayetlerini,suçunu başkalarına atarak kendi cezasının hakimi olur ve cezalandırır masum sanıkları…

6 Mayıs 2012 Pazar

ÖLEN İNSANLIK




Bugün insalığın geldiği noktayı gördükten sonra dedim ki her şey bitmiş.Hayat denilen bu maskeli balonun film olmasını çok isterdim; istemediğim sahneyi görmemek için defalarca geri sarabilirdim,bu filmi ufak bir montajla sonuna İNSANLIK ekleyebilirdim.Ama ne yazık ki gerçeklerin sahnelenmesi elimizdeki tüm imkanları imkansızlaştırıyor.
Bugün insanların birbirine hakaretler ettiği,hiç tanımadığı eli öpülesi ANNELER için küfürler savurduğu ve daha nicelerinin yaşandığı bir gün,hayat denilen bu maskeli balonun meydanında gerçekleşenler bunlar.Herkes gördü herkes duydu…
Para için insaları bu duruma sürükleyenlerin suçu tabi ki azımsanamaz fakat BUGÜN İNSANLIK ÖLÜRKEN KİMSE ONA MÜDAHALE ETMEDİ…
Yere batsın sizin düşüncenizdeki futbol ve para kavganız biz insanlığımızı kaybetmişiz şimdi onun yasını tutmanın zamanı…Yıllar önce yazılanların üstüne bir şey yazmaya gerek yok.Her şey aşağıda anlatılan gibi nasıl olsa...
                              66. SONE
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni, 
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez. 
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini, 
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz, 
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru, 
O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış, 
Ezilmiş, horgörülmüş el emeği, göz nuru, 
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş, 
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın, 
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene, 
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın, 
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen' e  
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama, 
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama. 
William SHAKESPEARE Çeviri : Can YÜCEL

26 Nisan 2012 Perşembe

Sır Adası

                                          SIR ADASI

Bir umut sandalına bindiğim bugünlerde hayallerimin ardı arkası kesilmiyor.Sandalım küçük ama hayal deryasında  o kadar çok yol almalıyım ki O sadece bize bahşedilmiş,içinde hiç bir kötülüğü ve hastalığı barındırmayan doğal evimize yani 'sır' adasında ulaşabilelim…

Bu Ada’da;
Egolarımızın efendiliğine,birbirimize duyduğumuz sevgi isyan etsin …
Sadece yapılanların iyiliğe adanmış olduğunu görsün gösteriş merakımız ve ardından utansın…
Yanımızda olmasın, menfaat tohumlarını eken sahte dostlar…
Bizim olmasın öyle ne yatımız ne de katımız,kendi ellerimizle ağaç dallarından yaptığımız yatağımızda,saf duygularla sarılalım birbirimize…
Kimsenin olmayalım birbirimizden başka…
Giyinmeyelim o üstümüze bize hiç yakışmayan sözüm ona modadan dolayı başkalarının bize yakıştırdıklarını…
Rüzgara,denize,gökyüzüne aşkımızı anlatırken bari bu sefer samimi olalım…
Sonra sonsuza el sallayalım kahkahalarla…

21 Nisan 2012 Cumartesi

Kendimden Geriye


Kendimden Geriye
Sonsuz hayallerin ardı arkası kesilmeyen bir sınıfta,sıranın en önünde oturmuş;hayat denilen eli maşalı öğretmenin bana sorduğu soruların cevabını bulmaya çalışıyorum.Herkesin kopya çekerek verdiği cevaplara ben kendimden bir şeyler yazıyorum.İhtiyacım yok;fakat başkalarının yaşadığı hayatların benim üzerimde güzel durmasını istemiyorum.Çünkü biliyorum;başkalarının hayatını kendi üzerime giydiğimde yakışmaz bana.Bir umut dileyip belki üzülmenin zirvesine çıkacağım ama bu en azından bana ait olan bir üzüntü olacak.Bunca dert tasa sadece bana ait olan bir üzüntüye ulaşmak için dahi olsa,ben bir başkası değil hep kendim olacağım.Selamlar üzüntülerin en asili;herkes yalancı mutluluklara kucak açarken ben sana geldim tüm emeğim ve bedenimle…hadi gel…

5 Nisan 2012 Perşembe

Yokluğumun Peşindeyim...


Yokluğumun peşindeyim...
Saldım tüm hayallerimi neyim var neyim yok her şeyi sildim en baştan.Ne gerek bana ne gerek sana sadece 'yok'luktan başka…
Bırak hiç bir şeyimiz olmasın birbirimize olan yokluğumuzdan başka.
Fakat anlamadı insanlar, anlayamadılar.Varlığına çok değer verdiler de yokluğuna değer bile biçmediler. Hatta görmezden  de geldiler.
Sizlerin olsun ‘var’lık ben yokluğumuzun peşindeyim.Adı konmamış umutların, hayallerin diğer adıdır senin yokluğun.
Bilmeyen nasıl anlasın değerini.
''Varlık içinde yok olmak değil amacım ama yokluk içinde var edebilirim herşeyi.''

1 Nisan 2012 Pazar

Hangi Yolun Yolcusuyduk

Günler geçerken hayatımızda attığımız her adım hangi yöneydi?Bizler hayatımızda karar basamaklarını çıkarken mi yoksa o basamaklardan hayal kırıklığıyla inerken mi keşke demeye başlıyoruz?
Elimize bir kamera birde mikrafon alıp sokağa çıksak sonra onlara bu röportajın bir ulusal kanalda yayınlanacağını söylesek ve uzatsak mikrofunumuzu; ''Bugün nerde olmak isterdiniz.''diye... Hevesli bir şekilde mahallede kahvehaneye yol alan amca hemen uzansa mikrafona ve konuşmaya başlasa yanında bulunan genç yaşlı insanların arasından ''Ben aklımı kullansaydım okur adam olur,çok para kazanır çocuğumu en iyi okullara gönderir her istediğini yapardım.'' der ve hemen mikrafon, orda büyüğünü dinleyen çocuğa uzatılır: ''Ben futbolcu olmak isterdim çünkü çok para kazanıyorlar.''der bir başkası: ''Ben şarkıcı olmak isterdim'' der .Peki bu mahallede hiç kimse şuan yapmış olduğu mesleği yapmak istemez mi? diye kendimize sorar.Sonra mikrafonlarımızı mahallenin sıcak ekmeğini yapan ramazanda ek olarak mis kokulu ramazan pidesinide programına ekleyen ekmekçi dayımız ne der diye düşünür ve uzatırız mikrafonu:''Ben şimdi büyük bir iş adamı olup daha fazla para kazanmak isterdim.''der.
Aldığımız cevaplardan tatmin olmayıp acaba başkaları hayalerinde yok mudur diyip tekrar uzatsak mikrafonlarımızı ''Peki diğer insanlar için ne düşünüyosunuz bu hayallerde?'' deyince hemen uzanır mikrafona bir amca: ''Ben çevremdeki insanlara para verir onlarında mutlu olmasını sağlardım.'' der ve sonra çocuklara uzatsak mikrafonu:''Ben futbolcu olsaydım; çevremdekileri paraya boğardım abi.'' der aynı düşüncededir şarkıcılığa şimdiden göz kırpmış bizim çocuk sonra sorsak mahalledeki fırıncı amcamıza ''Ben zaten büyük bir işadamı olunca yardım ederdim o kadar para olunca insan yardım eder tabiki'' diyip şişirdiği gögüsüyle bi bakar çevresindekilere.
Sonra düşünür dururuz peki ama neden para eşittir mutluluk olmuştur?
Bu bizim daha küreselleşmeyen mahallede neden insanlar paraya yer  ayırırken, hayatta; sevgiye,iyiliğe,aşka,hoşgörüye daha az yer ayırmıştır?
Neden bizim kahvehane yolcusu amcamız parayla mutlu olmak yerine çocuğunun elinden tutup onunla paranın onlara veremeyeceği şeyler yapmaz?
Neden bizim ufaklıklar kendine bir bilimadamını ya da gerçek bir sanatçıyı örnek almaz?
Neden bizim mahalledeki fırıncı her sabah yaptığı ekmeklere biraz daha susam biraz daha sevgiyle ekmeğini yoğurarak çevresindekileri mutlu etme arzusuna ulaşmaz?
Peki insanoğlu neden hala bulunduğu durumda yapabileceklerini gizleme isteği duyar? Yoksa çok çabuk mu unuttuk geçmişimizi FATİH'in karadan gemiler yürüttüğünü çabuk mu unuttuk okadar yokluk içindeki osmanlıdan bir Türkiye Cumhuriyeti ortaya koyduğumuzu ve nicelerini...
Peki neydi bizim attığımız her adımın yönünü belirleyen ve neydi yine hayatımızdaki karar basamaklarını bazen çıkarken bazende inerken KEŞKE dedirten...???

Yolculuk Var

O gün radyoda Cem Karaca'nın Ömrüm şarkısı çalıyordu.Çocuk,evden çıkmadan önce,çantasına alması gereken her şeyi almaya çalışır.Çantasına alabildiğince sevgi,aşk,umut,mutluluk alır ve bunların değerini iyi anlatsın diye de çantanın boş kalan yerine biraz kıskançlık koyar .
Yolculuk vakti gelmiştir artık.Civar köyleri geçince,bu yerler tanıdık değildir artık acıkmıştır,  bahçeli bir evin önünden geçerken,bahçedeki yaşlı amca:‘'Nereye gidiyorsun yolcu der,çocuk cevap verir: ''Hayatın amacını bulmaya...’'der. Yaşlı amca onu evine davet eder ve saatlerce sohbet ederler. Yemekten sonra çocuğa nasihatlar vermiştir; fakat çocuk,yaşlı amcanın onu yolcu ederken söylediği:’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...'’sözünden birşey anlamamış ama yolculuğuna kaldığı yerden devam eder.
Sonra bir köye varır, insanların önceden birbirine sevgiyle baktığı, iyiliğin ve hoşgörünün hakim olduğu bir köymüş burası.Sonra bastonuyla oturan dedenin yanında alır soluğu bizim çocuk, dede hemen köyde olanları anlatmaya başlar,çünkü olanlar dedenin içinde dert oluşmuştur.Bizim çocuk şaşırır ve neden böyle olduğunu merak eder dede anlatır hemen  olanları; 20 yıl önce gelen, bir şehirlinin yaptıklarıyla bu hale gelmiş köy,şehirli adetlerini benimsetmiş köylülere,onlarda ona şehirli olduğu için inanmış.Sonra olanlar olmuş.Çocuk çantasından '‘sevgi'’ bırakmış dede’ye.O kadar kötülük arasında unutmasın diye
.Bizim çocuk çok duramamış tabi orda yola devam etmiş.Aklında hala o yaşlı amcanın son sözü vardır.(’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...'')
Uzun bir yolculuktan sonra, varır bir göl kenarına ama gölde iki adam ölü balıkları toplamakta, merak eder sorar sebebini onlarda: ’'Önceden insanların balık tuttuğu bu gölde artık balıklar intahar ediyor’' der, sebebini sorunca derin bir soluk alıp anlatır; 2 yıl önce farklı bir balık atmışlardır göle, bu balıklar devamlı üreyip göle has olan balıkların yiceklerini yemiş,buranın asıl balıkları da çareyi intaharda bulmuştur.Çocuk çantasında bulunan ‘'umut’'tan vermiştir ona, umudunu yitirmesin diye.
Sonra bizim çocuk yine yollara düşmüş yemyeşil bahçelerden geçtikten sonra, kurak topraklara rastgelmiş, bir çoban görünce hemen yanına gidip sormuş: '‘Ne oldu buralara böyle şu taraf yemyeşilken, burası neden kurak?’' diyince çoban anlatır olanları; buralar yemyeşil bahçeyken bir ağaç  hastalanmış dalları diğer ağaçlara değdiğinden, onlarada bulaştırmış hastalığını sonra bütün alandaki ağaçlar hastalanmış.Bizim çoçuk yine çantasına uzanıp çobana ''mutluluk'' vermiş.
Ama çantası hala ağırmış ve artık karar vermiş geri dönmeye ama aklında hala o yaşlı amcanın dedikleri varmış,(’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...'')
Sonra geri dönerken karar vermiş; ne anlama geldiğinin bu sözlerin.Nihayet varmıştır yaşlı amcanın evine ve hemen  sorar:’ ne demektir bu söylediğin son sözler:’'Unutma bir avuç şekerin içindeki bir tane tuzdur seni rahatsız eden...''
Yaşlı amca derin bir nefes alarak başlar sözlerine:''O sözdeki tuz senin geçtiğin köydeki şehirlidir.
O sözdeki tuz senin gittiğin gölün içindeki diğerlerini düşünmeyen balıktır.
O sözdeki tuz ağaçların içindeki hastalıklı olan ağaçtır aslında o söz senin çantandaki onca güzel şeye rağmen çantanda bulunan kıskançlıktır.''der
bizim çocuk şaşırmış bir halde, düşünür... Sonra karar verir haklıdır yaşlı amca dede’ye verdiği ''sevgiye'',göl kenarındaki adama verdiği ''umut’'a ve çobana verdiği ''mutluluğa'' rağmen çantası aynı ağırlıktadır.
Yaşlı adamdan helallik alır eve dönmek için yola koyulur. Issız biyerde topraği kazar ve çıkarır çantasındaki kıskançlığı gömebildiği kadar derine gömer kimse çıkartamsın diye.Sonra köyüne geri döner, anlamıştır artık hayatın amacını '‘Bir avuç şekerin içindeki o tuzu bulup atmak olduğunu''…  

Bu Sefer Farklı Olacak

Bu sefer farklı olacak...
Düşüncelerin bir dalga misali dilime vurduğu anda tamda söylenmesi gereken sözlerin söylenmediği ya da söylenemediği bir durumu yaşamak arzusundayım.
Her seferinde diyorum ki ''bu sefer çok farklı olacak'' farklı olmasını istediğim çok aşikar fakat; aynı durum yine tekrar etse sonuç yine aynı olacak...
Biliyorum bazen konuşarak değil susarak anlatmak; belki de beni daha özgür kılıyor.Gerek yok şimdi suçu başka bahanelerin üstüne atmaya, yapabilirim elbet hiç delil yok ellerinde suçlayabilirim ''olmayan bahaneleri'' hatta onların suçlu olduğuna herkesi inandırabilirim;ama bu kendimi kandırmaktan başka birşey olmaz.O yüzden çözümün içinde çözümsüzlüğe ulaşacağımı bilsemde çaba harcamak lazım bu körpe duygulara.
Kimsenin bilmediğini bilmiyorum elbet gerçi kimsenin bilmediğini bilmek neye yarar ki bilmeyenler için bir hiçtir o bilgi o yüzden herkesin bildiğini bilmeye çalıştım.Bazen çok bildiğimi sanıp yanıldım; yanıldığım kadar öğrendim,öğrendiğim kadar öğrettim.Ama dedim ya aklıma gelen düşünceler dil kapısından dışarı çıkmıyor diye...
Bu kısa hayatın en kısa sahnelerinde gerçekleşti bunlar; hiç bitmesini istemediğimo değerli anlar o kadar kısa geldi ki bana...
Bırakın düşüncelerin dilden firar etmesini belki de düşünemedim hissedilenlerden o anı...
O yüzden yine yanılarak diyorum ki ''o anları tekrar yaşasam bu sefer farklı olacak...''