17 Mayıs 2012 Perşembe

HEP


Çok zaman harcadık.Cebimizdeki kısacık anlar bir parça mutluluk bile almaya yetmedi.Çaldılar tüm varlığımızı! Kimsecikler umursamadı.Koca kalabalıklar içinde bir mum kadar ışık saçamadık çevremize.Kimseye hoşgeldin demedik ama hep ‘’hoşçakal’’ı kullandık.Oysaki gitmemesi gerekenlere sadece ‘’kal’’ dememiz gerekirken.Kimseyi öpemedik arınmış bir cinsiyet duygusundan.Sahteydi her sevişme, yalandı başkasını düşünerek kurulan her bir cümle.Kimseyi beklemedik ama hep durduk hiç gelmesini  istemediklerimiz için.Kimseyi sevmedik ama çok sevenlere özendik.Herkesi yanımızda olsun istedik ama hep yalnızlıkları sevdik.Uyumayı rüyalara kavuşmak için sevdik ama hep uyumamayı yeğledik.Hep konuşmayı istedik ama hep susup dinledik.Tıpkı yaşlı,beyaz sakallı ‘’hayat’’ dedenin anlattıklarını dinler gibi.

Ama bildiğim bir şey var o da:Her neyi istiyorsa hep tersi için çaba harcadı insanoğlu.Sonra şikayetlerini,suçunu başkalarına atarak kendi cezasının hakimi olur ve cezalandırır masum sanıkları…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder