Günler geçerken hayatımızda attığımız her adım hangi yöneydi?Bizler hayatımızda karar basamaklarını çıkarken mi yoksa o basamaklardan hayal kırıklığıyla inerken mi keşke demeye başlıyoruz?
Elimize bir kamera birde mikrafon alıp sokağa çıksak sonra onlara bu röportajın bir ulusal kanalda yayınlanacağını söylesek ve uzatsak mikrofunumuzu; ''Bugün nerde olmak isterdiniz.''diye... Hevesli bir şekilde mahallede kahvehaneye yol alan amca hemen uzansa mikrafona ve konuşmaya başlasa yanında bulunan genç yaşlı insanların arasından ''Ben aklımı kullansaydım okur adam olur,çok para kazanır çocuğumu en iyi okullara gönderir her istediğini yapardım.'' der ve hemen mikrafon, orda büyüğünü dinleyen çocuğa uzatılır: ''Ben futbolcu olmak isterdim çünkü çok para kazanıyorlar.''der bir başkası: ''Ben şarkıcı olmak isterdim'' der .Peki bu mahallede hiç kimse şuan yapmış olduğu mesleği yapmak istemez mi? diye kendimize sorar.Sonra mikrafonlarımızı mahallenin sıcak ekmeğini yapan ramazanda ek olarak mis kokulu ramazan pidesinide programına ekleyen ekmekçi dayımız ne der diye düşünür ve uzatırız mikrafonu:''Ben şimdi büyük bir iş adamı olup daha fazla para kazanmak isterdim.''der.
Aldığımız cevaplardan tatmin olmayıp acaba başkaları hayalerinde yok mudur diyip tekrar uzatsak mikrafonlarımızı ''Peki diğer insanlar için ne düşünüyosunuz bu hayallerde?'' deyince hemen uzanır mikrafona bir amca: ''Ben çevremdeki insanlara para verir onlarında mutlu olmasını sağlardım.'' der ve sonra çocuklara uzatsak mikrafonu:''Ben futbolcu olsaydım; çevremdekileri paraya boğardım abi.'' der aynı düşüncededir şarkıcılığa şimdiden göz kırpmış bizim çocuk sonra sorsak mahalledeki fırıncı amcamıza ''Ben zaten büyük bir işadamı olunca yardım ederdim o kadar para olunca insan yardım eder tabiki'' diyip şişirdiği gögüsüyle bi bakar çevresindekilere.
Sonra düşünür dururuz peki ama neden para eşittir mutluluk olmuştur?
Bu bizim daha küreselleşmeyen mahallede neden insanlar paraya yer ayırırken, hayatta; sevgiye,iyiliğe,aşka,hoşgörüye daha az yer ayırmıştır?
Neden bizim kahvehane yolcusu amcamız parayla mutlu olmak yerine çocuğunun elinden tutup onunla paranın onlara veremeyeceği şeyler yapmaz?
Neden bizim ufaklıklar kendine bir bilimadamını ya da gerçek bir sanatçıyı örnek almaz?
Neden bizim mahalledeki fırıncı her sabah yaptığı ekmeklere biraz daha susam biraz daha sevgiyle ekmeğini yoğurarak çevresindekileri mutlu etme arzusuna ulaşmaz?
Peki insanoğlu neden hala bulunduğu durumda yapabileceklerini gizleme isteği duyar? Yoksa çok çabuk mu unuttuk geçmişimizi FATİH'in karadan gemiler yürüttüğünü çabuk mu unuttuk okadar yokluk içindeki osmanlıdan bir Türkiye Cumhuriyeti ortaya koyduğumuzu ve nicelerini...
Peki neydi bizim attığımız her adımın yönünü belirleyen ve neydi yine hayatımızdaki karar basamaklarını bazen çıkarken bazende inerken KEŞKE dedirten...???
Elimize bir kamera birde mikrafon alıp sokağa çıksak sonra onlara bu röportajın bir ulusal kanalda yayınlanacağını söylesek ve uzatsak mikrofunumuzu; ''Bugün nerde olmak isterdiniz.''diye... Hevesli bir şekilde mahallede kahvehaneye yol alan amca hemen uzansa mikrafona ve konuşmaya başlasa yanında bulunan genç yaşlı insanların arasından ''Ben aklımı kullansaydım okur adam olur,çok para kazanır çocuğumu en iyi okullara gönderir her istediğini yapardım.'' der ve hemen mikrafon, orda büyüğünü dinleyen çocuğa uzatılır: ''Ben futbolcu olmak isterdim çünkü çok para kazanıyorlar.''der bir başkası: ''Ben şarkıcı olmak isterdim'' der .Peki bu mahallede hiç kimse şuan yapmış olduğu mesleği yapmak istemez mi? diye kendimize sorar.Sonra mikrafonlarımızı mahallenin sıcak ekmeğini yapan ramazanda ek olarak mis kokulu ramazan pidesinide programına ekleyen ekmekçi dayımız ne der diye düşünür ve uzatırız mikrafonu:''Ben şimdi büyük bir iş adamı olup daha fazla para kazanmak isterdim.''der.
Aldığımız cevaplardan tatmin olmayıp acaba başkaları hayalerinde yok mudur diyip tekrar uzatsak mikrafonlarımızı ''Peki diğer insanlar için ne düşünüyosunuz bu hayallerde?'' deyince hemen uzanır mikrafona bir amca: ''Ben çevremdeki insanlara para verir onlarında mutlu olmasını sağlardım.'' der ve sonra çocuklara uzatsak mikrafonu:''Ben futbolcu olsaydım; çevremdekileri paraya boğardım abi.'' der aynı düşüncededir şarkıcılığa şimdiden göz kırpmış bizim çocuk sonra sorsak mahalledeki fırıncı amcamıza ''Ben zaten büyük bir işadamı olunca yardım ederdim o kadar para olunca insan yardım eder tabiki'' diyip şişirdiği gögüsüyle bi bakar çevresindekilere.
Sonra düşünür dururuz peki ama neden para eşittir mutluluk olmuştur?
Bu bizim daha küreselleşmeyen mahallede neden insanlar paraya yer ayırırken, hayatta; sevgiye,iyiliğe,aşka,hoşgörüye daha az yer ayırmıştır?
Neden bizim kahvehane yolcusu amcamız parayla mutlu olmak yerine çocuğunun elinden tutup onunla paranın onlara veremeyeceği şeyler yapmaz?
Neden bizim ufaklıklar kendine bir bilimadamını ya da gerçek bir sanatçıyı örnek almaz?
Neden bizim mahalledeki fırıncı her sabah yaptığı ekmeklere biraz daha susam biraz daha sevgiyle ekmeğini yoğurarak çevresindekileri mutlu etme arzusuna ulaşmaz?
Peki insanoğlu neden hala bulunduğu durumda yapabileceklerini gizleme isteği duyar? Yoksa çok çabuk mu unuttuk geçmişimizi FATİH'in karadan gemiler yürüttüğünü çabuk mu unuttuk okadar yokluk içindeki osmanlıdan bir Türkiye Cumhuriyeti ortaya koyduğumuzu ve nicelerini...
Peki neydi bizim attığımız her adımın yönünü belirleyen ve neydi yine hayatımızdaki karar basamaklarını bazen çıkarken bazende inerken KEŞKE dedirten...???

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder